Trap op, trap af…..

Waar is mijn televisie?

Als de dag van gisteren: 24 april 2015. Mijn verjaardag. Als echte gadgetfreak regel ik al jaren alle zaken thuis waar ook maar een stekker aan zit. Van lampen tot witgoed tot de deurbel – mijn vriendin heeft er niets mee. Dit jaar, bij uitzondering, voor één keer toch iets elektronisch gevraagd: mijn droomtelevisie. Zo’n enorm ‘who is your daddy’-bakbeest waarmee je je in de bios waant, een TV die door twee mannen naar binnen getild moet worden.

Ik had mijn favoriete films al uitgezocht en zat de hele dag kwijlend naar de (elektronische en op mijn thuisnetwerk aangesloten) deurbel te kijken. Had ik al gezegd dat ik een gadgetfreak ben? Toen sprak mijn vriendin de gevleugelde woorden: “lieverd, ik heb bijzonder nieuws voor je”.
Nu moet ik even uitleggen dat wanneer mijn vriendin het woord ‘bijzonder’ gebruikt, er meestal geen goed nieuws is. “Lieverd, ik heb het hele internet afgestruind…” Top! Je hebt je best gedaan om een mooie TV te vinden! “…en morgen heb je een afspraak bij een personal trainer.”
Boem. Weg TV. Flabbergasted en teleurgesteld, als een klein kind dat geen cadeau voor zijn verjaardag heeft gekregen. Of nog erger, een cadeau met handvat, wat meestal werken betekent. Ik slikte de teleurstelling weg en vroeg “waarom?!”.

Zijstapje: misschien is het goed om even een stukje achtergrond te delen. Mijn vriendin heeft me regelmatig laten weten dat ik eens kritisch moest gaan kijken naar mijn levensstijl. Ik werk in de sales en zit hele dagen op kantoor. Wanneer ik niet op kantoor ben, ben ik aan het lunchen of dineren met klanten en collega’s, of zit ik in de auto. Thuis aangekomen spendeer ik de rest van mijn dag met het kijken van Netflix (op een oude en veel te kleine televisie). Daarnaast rook ik een pakje sigaretten per dag en weeg ik ruim boven de honderd kilo.

Terug naar die kinderachtige man die ook nog eens ‘waarom’ durfde te vragen. U weet inmiddels genoeg. Mijn vriendin antwoordde zeer diplomatiek dat het goed voor me was, en dat ze toch al vooruit betaald had en ik dus niet meer terug kon, “want anders ga je toch niet”.
Nou, ik kon dus niet meer terug. Daar zat ik dan met knikkende knieën bij mijn eigen personal trainer. Die personal trainer bleek Edwin te heten en veel op Bert Visser te lijken, maar dan strenger en minder druk. Edwin liet zich niet intimideren door mijn gestalte en durfde het avontuur wel aan, maar wist wel te melden dat we het met één training per week echt niet gingen redden. Hij ging een mooi programma in elkaar draaien. Zo gezegd zo gedaan.
Mooi programma? Ik heb het geweten. De eerste trainingen waren zó zwaar. Kruipend naar mijn flesje water en naar mijn doordrenkte handdoekje. Tot overmaat van ramp viel er bij het kruipen ook nog een pakje peuken uit mijn sportbroekje. “Oei, Stijn”, was zijn reactie, “dat kan dus echt niet”. We hebben toen de deal gemaakt dat wanneer ik het onmogelijke lichaamsgewicht van 85 kilo zou bereiken ik zou stoppen met roken.

Edwin kijkt namelijk niet alleen naar je gewicht, maar naar je gehele gezondheid. Zo geeft hij ook voedingsadvies (geen dieetprogramma!), over je lichaam en over je spieren, en heeft hij mij er van weten te overtuigen dat je ook gewoon plezier kunt hebben wanneer je gezond leeft. Dit is geen geringe prestatie en verdient een paar voorbeelden. Ga je lekker lunchen? Neem dan geen uitsmijter maar een carpaccio. Even lekker, maar een stuk minder vet. Ga je op stap? Pak dan eerst even een uurtje sport. Je lichaam blijft verbranden, ook na het sporten, en zo sta je een stuk ontspannender in de kroeg. Ik had nooit gedacht dat ik hier tijd voor zou hebben, maar ik ga nog steeds twee keer per week. Misschien omdat ik geen dikke televisie heb om op te Netflixen…
Ik heb dan weliswaar nog geen nieuwe televisie, maar ‘ieder nadeel heb zijn voordeel’. De sportwereld heeft namelijk ontzettend mooie gadgets. Inmiddels heb ik een Applewatch die mijn sportprestaties bijhoudt, een WIFI-weegschaal die mijn gewichtsverlies online uitstippelt en zelfs een springtouw op bluetooth.

Is sport nu mijn lust en mijn leven? Nee, zo compleet is de transformatie niet. Ik ga wel trouw sporten en voel me beroerd wanneer ik niet ga. De lessen die Edwin opstelt zijn leuk, en je ziet meteen dat de passie er (net als bij Bert Visser) vanaf spat. Hij probeert er bij iedereen het maximale uit te halen, zelfs bij mij.
Waar sta ik nu? Ik ben een jaar bezig en zit nu op een gewicht van 85,1 kilo. Ik geniet nu van iedere sigaret, want ik weet dat het zo maar eens de laatste zou kunnen zijn. Als salesman weet ik als geen ander: een deal is een deal. Edwin, ontzettend bedankt en tot morgen, dan gaan we er weer tegen aan.

Stijn Leijen

Klaar om jouw doelen te bereiken?

Doe de gratis nulmeting


Maak een afspraak